May 31, 2015

Disabled-ஆ Differently abled-ஆ Specially abled-ஆ ?



முழுக்க முழுக்கச் சந்தர்ப்பவசமாகக் கிடைத்த இரு வாய்ப்புகளால் கடந்த ஒரு மாதத்தில் நான் சில வெகு சுவாரசியமான மாற்றுத் திறனாளிகளைச் சந்தித்தேன். இந்த இரு சந்திப்புகளும் என்னில் ஏற்படுத்தின தாக்கங்களை ஒரு பதிவாக எழுத வேண்டும் என்ற உந்துதல்தான் இது.

நிகழ்வு 1 - கை இல்லை, கால் இல்லை; ஆனால் ஆடுகளத்தில் பேதமில்லை

தமிழ் நாடு மாற்றுத் திறனாளிகள் கிரிக்கெட் அணியினருடன் சென்னையில் உள்ள பட்டயக் கணக்காளர்கள் (chartered accountants - இந்த வார்த்தையை நானும் இன்றுதான் கண்டுபிடிக்கிறேன்) சங்கம் இணைந்து அஸ்தா என்ற அமைப்பின் மூலமாக ஒரு மும்முனைக் கிரிக்கெட் போட்டியை நிகழ்த்தியது. ஆவடியில் உள்ள முருகப்பா கல்லூரி மைதானத்தில் ஒரே நாளில் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நான்கு 12-ஓவர் போட்டிகள் நடைபெற்றன. ஒவ்வொரு அணியிலும் மாற்றுத்திறனாளிகள் ஐந்து பேரும் உடல் குறைபாடுகள் இல்லாதோர் ஆறு பேரும் கலந்து விளையாடியதால் இதற்கு ஜுகல்பந்தி கிரிக்கெட் என்று பெயர் சூட்டி இருந்தார்கள். எனக்குத் தெரிந்த ஒரு CA நண்பர் மூலமாக எனக்கும் ஒரு அழைப்பு வரவே, நானும் இந்தப் போட்டிகளில் கலந்து கொண்டேன்.

மே மாதத்தின் ஈவு இரக்கமற்ற வெயிலில் ஒரு நாள் முழுக்க மைதானத்தில் ஓடியாடி விளையாண்டு களைத்த போதும், என்னோடு விளையாடிய மாற்றுத் திறனாளிகளின் உடல் வலிமையையும் மன வலிமையையும் விளையாட்டுணர்வையும் கண்டு என்னால் பிரமிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. நாங்கள் எவரும் தொழில்முறை விளையாட்டு வீரர்கள் இல்லை. அவர்கள் இந்த விளையாட்டையே தொழிலாகக் கொண்டவர்கள். இருந்தாலும் அவர்களின் உடல் குறைபாடுகளின் காரணமாக அவர்களால் எங்களைப் போலச் சில விஷயங்களைச் செய்ய முடியாது என்றும் அவர்களோடு அனுசரித்து விளையாட வேண்டும் என்றும் விளையாட்டு தொடங்கும் முன் எனக்கு ஒரு எண்ணம் இருந்தது. ஆனால் ஆட்டத்திற்கு முன்னால் மைதானத்தைச் சுற்றி ஒரு சுற்று அவர்களோடு ஓடி, அவர்களின் பயிற்சிகளைக் கண்ட உடனேயே அந்த எண்ணம் சுக்கு நூறாக உடைந்து விட்டது. பல வகைகளில் normal மக்களை விட அவர்கள் திறமைக்காரர்களாக இருந்தார்கள். Normal என்ற வார்த்தையை இங்கு பயன்படுத்தியது பற்றிப் பிறகு பேசுகிறேன்.