Jun 12, 2011

கவசம்




அங்கிங்கெனாதபடி எங்கு நோக்கினும் அடர்ந்த இருள். இருளின் நடுவே ஒரு நீண்ட கறுப்பு மேசை. மேசை மேல் ஒற்றை மெழுகுவர்த்தி ஒன்று ஒரு மார்க்கமாக ஒளி உமிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. மேசைக்கு இந்தப் பக்கம் ஒரே ஒரு நாற்காலியில் முகம் முழுக்கப் பதட்டத்துடன் ஓர் இளைஞன். அந்தப் பக்கம் ஆறு நாற்காலிகள். அவற்றில் முறையே யமதர்மராஜன், சித்திரகுப்தன் மற்றும் மதிப்பிற்குரிய கமிட்டி உறுப்பினர்கள் !

ஒரு நேர்காணல் போல இருந்தது. அந்த இளைஞனின் வாழ்க்கை வரலாற்றை - எழுதியவர் யாரோ - ஆராய்ந்தவாறே அவனிடம் கமிட்டியினர் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, அவன் பதட்டமாக ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறான். அவ்விடத்திற்குக் கீழே - வெகு கீழே - பூமி சூரியன்மேல் காய்விட்டுவிட்டு முகத்தைத் திருப்பி முதுகில் வெயில் வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

இன்னும் கீழே - ரொம்ப தூரம் கீழே - ஒரு போயிங் 747-உள் பைலட் விமானத்தை ஓட்டாமல் ஏர் ஹோஸ்டஸ்ஸை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். அதற்கும் கீழே பல மைல் தொலைவில் ஒரு டியூப் லைட் அணைந்துகொண்டிருக்கிறது - எரிந்து கொண்டிருக்கவில்லையெனில் அணைந்துகொண்டிருக்கிறது என்றுதானே சொல்லவேண்டும். அந்த டியூப் லைட்டின் கீழே நான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறேன் - கிட்டத்தட்ட.