Dec 26, 2010

ஊரார் பிள்ளையை ஊட்டி வளர்த்தால்....

மஹாபாரதத்தில் தான் முதல் முதலில் அட்சய பாத்திரத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டேன். சின்ன வயதில் ஒரு ஞாயிறு காலையில் தூர்தர்ஷனில் பார்த்துவிட்டு அப்பாவிடம் அந்தப் பாத்திரத்தையும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒற்றைப் பருக்கையையும் பற்றி விசாரித்த நினைவு இன்னும் இருக்கிறது. அப்போது ஞாயிற்றுக்கிழமைகள் எனக்கு மிக முக்கியமானவை. ஏனென்றால் மற்ற நாட்களில் நான் பள்ளிக்குப் போக வேண்டியிருக்கும். யோசித்துப் பார்த்தால், மற்ற நாட்களில் செய்வதற்கு ஏதும் இருப்பவனுக்குத் தானே ஞாயிற்றுக்கிழமை சுகம் என்பதே..... அழகாய்த் தலை வாரி, ஷூ மாட்டிவிட்டு, ரெண்டு தோசைகளை நெய் விட்டுச் சுட்டுக் கொடுத்துக் காலையின் அவசரத்தில் பின்னாலேயே ஓடி வந்து ஊட்டி விட எனக்கு ஆள் இருந்தது. எனக்கு அட்சய பாத்திரம் ஞாயிற்றுக்கிழமை தூர்தர்ஷனில் மட்டுமே அறிமுகத்தில் இருக்கலாம்...... இந்த அட்சய பாத்திரம் பல குழந்தைகளுக்குத் தினமும் உணவையும், உலகத்தையும், ஒரு உன்னத உணர்வையும் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது!

தூர்தர்ஷன் எனக்குக் கர்ணனையும் அறிமுகப்படுத்தியது. எவர் எது கேட்டாலும் தயங்காது தானம் செய்யும் கர்ணன்! அப்பா அவனைப் பற்றியும் அற்புதமாகச் சொன்னார். ஆனால் புராணங்களின் மிகைப்படுத்துதல்களில் திளைத்துத் திளைத்தே தலைமுறைகளைக் கடந்து வந்ததாலேயோ என்னவோ ஏதோ ஒரு இடைப்பட்ட காலத்தில் கர்ணன் போல தானம் செய்பவன் முட்டாளாகவோ முழுக் கடவுளாகவோ தான் இருக்கமுடியும் என்றாகிவிட்டது. சராசரி மனிதன் இரண்டு நிலைகளிலும் இருக்க விரும்பாததால், மேலும் மேலும் மிகையிலேயே வாழ்ந்து பழகிவிட்டான். கர்ணன் எங்கோ இருக்கிறான் என்ற நம்பிக்கை கதகதப்பாக இருந்திருக்க வேண்டும். நிஜத்தில் கர்ணத்தனம் செய்தவனும் கூட கர்ணனிடமிருந்து இடக்கை தருவது வலக்கைக்குத் தெரியாது வைத்திருக்கும் பாடம் படித்திருக்க வேண்டும். அதிகம் கர்ணன்மார் கவனத்தை ஈர்ப்பதில்லை. ஊரில் கள்ளத்தனம் செய்பவனெல்லாம் இன்று கவலை இல்லாமல் சுற்றலாம். அவனை நாள் பூராவும் நம் வரவேற்பரையில் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியும். கர்ணத்தனம் செய்பவன் இன்றும் கொஞ்சம் கூச்சப்பட்டுத்தான் வெளியே சொல்கிறான். இல்லை ஞாயிறு காலையில் மட்டும் தூர்தர்ஷனில்!

இந்தக் கர்ணத்தனத்தை நான் கத்திக் கத்தி வெளியே சொல்ல வாய்ப்பெடுத்துக்கொள்கிறேன்! சின்ன வயது வகுப்புகளில் வாத்தியார் கேள்விக்குப் பதில் தெரிந்தும் அமைதியாக இருக்கும் அறிவாளி நண்பனின் கையிப் பிடித்துத் தூக்கி விடுவது போல!

பசித்த வயிற்றில் பாடம் ஏறாது என்பார்கள். ஒரு வகையில் எழுதப் படிக்கக் கற்றுத்தருவதைத் தாண்டி நம் கல்வித்திட்டம் மேலாக ஒன்றும் பெரிதாகக் கிழிக்கவில்லை என்ற அங்கலாய்ப்பு எனக்கு இருந்தாலும் எழுதப்படிக்கக் கூட ஏலாத பலரிருக்க, அந்தக் கூச்சலை நான் இன்று கூவவில்லை. எங்கெங்கோ ஊர்களில் ஏதேதோ பெயர்களில் ஒரே காரணத்துக்காகப் பள்ளி தீண்டாத பல குழந்தைகளை ஒரு நற்கரம் தீண்டினால், அந்தக் குழந்தைகளுக்குப் பசியாற்றியபின் பாடம் சொல்லிக்கொடுக்க ஒரு நற்கரம் விழைந்தால், அந்தக் கூட்டத்திலிருந்து வரும் விரல்கள் பேனா கொடுத்தால் காகிதம் கேட்கும்படிச் செய்ய ஒரு நற்கரம் முயன்றால்...... அந்தக் கரத்தைத் தூக்கிப் பிடித்து உலகிற்குக் காட்ட இந்த வாய்ப்பை நான் சந்தோஷமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறேன்.

அட்சய பாத்திரம் என்ற இந்த அமைப்பு - நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம், இவர்கள் அவ்வளவாகக் கூச்சப்பட்டுக் கர்ணத்தனம் செய்யவில்லை - நாடு முழுக்க லட்சக்கணக்கான வயிறுகளுக்குப் பசியாற்றி , வாழ்க்கைகளை அழகாக்க முயன்று வருகிறது. இந்தத் தொடர் வலைப்பதிவு முயற்சியும் தான் செய்யும் கர்ணத்தனத்தை உலகறியச் செய்யும் ஒரு முயற்சிதான். நாம் கைகொடுப்போம். கை தூக்கிப் பிடிப்போம்.

இவர்களின் பணியறிய அவர்களின் வலைதளத்தைப் பார்க்கலாம். இவர்களின் கனவறிய இந்தக் காட்சிச்சித்திரத்தைப் பார்க்கலாம். நீங்களும் ஒரு வலைப் பதிவு வைத்திருந்தால் நீங்களும் முயன்று பார்க்கலாம். நாம் எழுதும் ஒவ்வொரு வலைப்பதிவுக்கும் இன்னும் ஒரு 50 குழந்தைகளைக் கண்டுபிடிக்கிறேன் என்று சொல்கிறார்கள். களத்தில் இறங்கிக் கரண்டி பிடிக்க முடியாவிட்டாலும் கூட நாமும் கொஞ்சம் பசியாற்றலாம். இவர்களுக்கு நன்கொடைகள் வழங்க இங்கே சொடுக்குங்கள்.

பாண்டவரின் மாயப்பாத்திரமோ .... அந்தக் கர்ணனின் கதாபாத்திரமோ .... இந்த அட்சய பாத்திரம் பசியாற்றி, படிப்பூட்டி, தலை வாரி, ஷூ மாட்டி விடுவேன் என்று விடாமல் அடம் பிடித்துக் கர்ணத்தனம் செய்து வருகிறது. உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து ஒரு தரம் இவர்களுக்காகக் கை தட்டுங்கள் !!!

- மதி

Dec 12, 2010

களவாணிப்பய மவன்


அமாவாசை இரவு நிலவைத் தொலைத்துவிட்டு இருட்டில் தேடிக்கொண்டிருந்தது. ஊர் தூங்கிக் கொஞ்ச நேரம் ஆகிவிட்டிருந்தது. கதவோரம் நின்று விடை கொடுக்கும் வீட்டுக்காரியைப் பார்த்து ஒரு பரவசத்தோடு தெருவிறங்கினான் அவன்.

"இந்த மனுசனுக்கு இன்னைக்கு என்ன வந்துச்சு? இப்ப இது தேவையா... நல்ல புள்ளையப் பெத்து வச்சிருக்காரு போ. எப்படியோ... போறவரு காலையில பத்திரமா வீடு வந்து சேரணும் சாமி"  அவள் தனக்குத்தானே அங்கலாய்த்துக்கொண்டு திருநீறு பூசிக்கொண்டு படுத்துக்கொண்டாள். பத்திரமாக வந்துவிடுவான். போகிற காரியம் லேசுதான்!

களவைக் குலத்தொழிலாகக் கற்று, பின் சமீபத்தில் அதை மறந்திருப்பவன் அவன். அந்தக் காலத்தில் ஊர்க் களவாணியான அவன் அப்பாவின் கை பிடித்துக்கொண்டு முதல் நாள் தொழிலுக்குப் போன ஞாபகங்களெல்லாம் அவன் கண்முன்னே வந்துபோயின. நிஜமாகவே ரொம்ப நாளாகிவிட்டிருந்தது. கடைசியாக வீட்டுக்காரி பிரசவத்துக்காக மேலத்தெருவுக்குப் போய் தொழில் காட்டியது. புள்ளை பொறந்தபிறகு முதல் முறையாக இன்றுதான்! அதுவும் அவனுக்காகவே! இரவில் பயல் ஆச்சரியமும் அங்கலாய்ப்பும் கலந்து பேசின வார்த்தைகள் எல்லாம் அவன் கூடவே வந்து கொண்டிருந்தன.

"ஏந்தம்பி ! இன்னைக்குப் பள்ளூடத்துல டீச்சரம்மா உன்னை ஏசுனாவளாம்? அம்மே சொல்லுதா...."

"ஆமாப்பா.. எல்லாம் அந்த குண்டுப்பய சதீஷாலதான்"

"ஏன் தம்பி.. அவன் உன்னையென்ன செஞ்சான்.. என்ன ஆச்சுன்னு அப்பாட்ட சொல்லு"

"அந்த சதீஷ் இருக்காம்லப்பா.... அவன் இன்னைக்கு ஸ்கூலுக்கு ஒரு பேனா எடுத்துட்டு வந்தான். புதுசு. அவங்க அப்பா அவனுக்கு சிங்கப்பூர்லருந்து வாங்கிட்டு வந்தாராம். அதை வச்சு எங்கள்ட்ட எல்லாம் பெருமை பீத்திட்டே இருந்தான்.."

.......................................................

"மித்த பயலுவளெல்லாம் அதை வச்சு எழுதிப் பாத்துட்டுத் தாரோம்னு கேட்டோம். அதுக்கு அவன் வந்து..... எங்களுக்கெல்லாம் பென்சில்லதான் எழுதத் தெரியுமாம். பேனா வச்சு எழுதத் தெரியாதுன்னு கிண்டலடிச்சான். அவன் பேனா இருக்குல்லப்பா...... அது வந்து ஃபாரின் பேனால்லா... அதுனால இங்கிலீஷுல மட்டுந்தான் எழுதுமாம். எங்களுக்கெல்லா ஒழுங்கா இங்கிலீஷ் தெரியாது. தப்பா எழுதுனா பேனா வம்பாயிடுமாம். தரவே மாட்டேன்னு சொல்லிட்டான்....."

அவன் நினைத்துக்கொண்டான். 'அவனுக்கென்ன .. முதலாளி மகன். சிங்கப்பூர் பேனா கிடைக்கும். தங்கத்துலயே கூட பேனா செஞ்சு தருவான் அவங்கப்பன். ஊரான் காசெல்லாம் அவன் வீட்டுலதான குமிஞ்சு கெடக்கு.'

மகன் தொடர்ந்தான், "எங்கள்ட்ட ஷோ காட்டுதேன்னு சொல்லிச் சொல்லி அவன் அந்தப் பேனாவை வச்சு இங்கிலீஷுல எழுதுனாம்ப்பா... அப்பம் அவன் எழுதுனதுல நான் ஒரு ஃபெல்லிங்க் மிஸ்ட்டேக் பாத்துச் சொல்லிட்டேன். அவனுக்கு இங்கிலீஷ் தெரியலைன்னு எல்லாரும் சிரிச்சுட்டாங்க. அவன் ஒடனே பேனாவை எடுத்து மூடி வச்சுட்டு எங்கள்ட்ட சண்டை போட்டுட்டுப் போயிட்டான். "

........................................................



இந்தக் கதை சுவாரசியமாகத் தொடங்கி இருக்கிறதா? இத்தோடு நான் எழுதிய இன்னும் சில சிறுகதைகளும் சுவாரசியமாக இருக்கின்றன என்று பலரும் உசுப்பேற்றிவிட்டதால் இந்தக் கதையை 'முதல் போணி' என்னும் என் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பில் பிரசுரித்திருக்கிறார்கள். புத்தகம் இப்போது சுடச்சுட விற்பனையாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு மேலும் கதை எப்படிச் செல்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வதற்கு இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிப் படியுங்கள். வாங்கலாமா வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்க இந்த முன்னுரை உங்களுக்கு உதவலாம் :-) புத்தகத்தைப் பற்றி ஊர் என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளவும் ஜோதியில் கலந்து கொள்ளவும் இந்த ஃபேஸ்புக் பக்கத்தை எட்டிப்பாருங்கள். புத்தகத்தை வாங்குவதற்கான இணையதளங்கள் கீழ்க்காணுமாறு

உடுமலை.காம்
Flipkart
நன்நூல் இந்திய இணையதளம்
Indiaplaza
நன்நூல் உலக இணையதளம் - இவர்கள் வெளி நாடுகளில் வசிப்போர்க்கும் புத்தகத்தை வீட்டுக்கே அனுப்பி வைப்பார்களாம்...



- மதி

Dec 9, 2010

ராப்போழ்து

இரவுப் பொழுதே
இருளின் ஒளியே
உந்தன் மடியில்தான்
எனக்குத் தாலாட்டு.
வாத்தியங்கள் வேண்டாம்
வார்த்தைகள் வேண்டாம்
அமைதியாக வருடும் உன் பாட்டு.

யாமத்தை ரசிப்பவன் நான்
தூக்கத்தையும் துறந்தவனில்லை.
கொஞ்சம் இப்படி
கொஞ்சம் அப்படி.

துயிலில் இரவழகா?
தூங்காத நிலவழகா?
இரண்டும்தான்.
உணர்ந்தோர் உணர்வார்.



கண்ட இடமோ
கால் பதியாத இடமோ
கற்பனை இடமோ
கனவினில் நுழைய
கட்டணம் தேவையில்லை
கட்டுப்பாடுகள் அங்கில்லை. 

குளிர்ந்த பனியோ
கண்சிமிட்டும் விண்மீனோ
ஆங்கமர் நிலவோ
அதையும் தாண்டின ஒன்றோ
யாமத்தின் வானம்
ஓர் அட்சய பாத்திரம்
தட்டுப்பாடுகள் அதற்கில்லை. 



மணிக்கணக்கில்
விழித்துக் களைத்து
விழிகளே
மணியடித்து அழைத்து
கண் செருகி
மனம் இளகி
மரணத்தை நெருங்கி
தொடாமலே திரும்பிடும்
தூக்கம்.

மஞ்சத்தில் புரண்டாலும்
மனம் உறங்க மறுத்து
எண்ணப் பறவையின்
கூண்டைத் திறந்துவிடும்
கவிஞர்கள் எண்ணிக்கையில்
தெரியும் அதன்
தாக்கம்.


தூக்கத்தில் உளறி
தூக்கத்தில் சிரித்து
செய்வதனைத்தும் கொஞ்சம் 
தூக்கலாகவே செய்யும் அது
விழிப்பும் உறக்கத்துக்கும்
இடைப்பட்ட ஒரு 
கிறக்கம். 

கூர்க்காவின் கம்பும்
தவளைகளின் வம்பும்
காற்றும் மரமும்
கர்ஜனைக் குறட்டையும்
சந்தடி சாக்கில்
சங்கீதம் பாடும் அது
மெல்லிசைக்கும் மௌனத்துக்கும்
இடைப்பட்ட ஒரு
நல்லிசை. 



ஒவ்வொரு ராப்போழ்தும்
இரவின் மடியில்
சாய்ந்து கொள்கிறேன்
அது எப்பொழுதும்
சாமரங்களுடனே
என்னை வரவேற்கிறது!



- மதி

நன்றி : அறிமுகத்தவம்

Dec 5, 2010

கால்களே ! உமக்கு நன்றி


இருவேறு பாதைகள்
இதோ என் கண் முன்னால்.
எந்தப் பாதையில் பயணம்?
என் மனதில் சலனம்.
இரண்டையும் கண்களால் அலசினேன்
முதல் பாதையில் வளர்ந்துள்ள புற்கள்
பாதங்களில் மிதிபட்டு
பாவமாய் இருந்தன.
இரண்டாவது பாதை
பசுமையாய் இருந்தது.
சுவடுகள் எதுவும்
சுலபமாய்த் தென்படவில்லை.
இளமை
என்னை இரண்டாவது பாதையில்
பயணிக்கத் தூண்டியது.
கால்கள் நடக்கத் துவங்கின....

யாருமற்ற பாதையில்
தனிமையில் நான்
தனிமை வினவியது,
"பாதை மாறி விட்டதோ?"

எண்ணம் ஏங்கினது
அந்த முதல் பாதைக்கு.
கால்கள் சொல்லின,
"வேறொரு நாள்
அதையும் பார்ப்போம்"
திருவிழாவில்
பொம்மை கேட்ட குழந்தையிடம்
கூறப்படுவது போல.

எண்ணம் எதுவும் பேசாமல்
பின்தொடர்ந்தது
குழந்தை போல.
இன்று ....
உலகம்
என்னைக் கொஞ்சம் தனித்தன்மையோடு காண்கிறது.

கால்களே !
உமக்கு என் உளமார்ந்த நன்றி ....

- மதி

சரியாக 31.12.2002 அன்று பத்தாம் வகுப்பில் THE ROAD NOT TAKEN (Robert Frost ) ஆங்கிலக் கவிதையால் கவரப்பட்டு முயற்சித்த முதல் மொழிபெயர்ப்பு. இன்று லேசாகத் திருத்திப் பதிகிறேன். இந்தக் கவிதை என்னை அன்று காரணமில்லாமல் ஈர்க்கவில்லை என்று தோன்றுகிறது. என் கால்களை இப்போது நன்றியோடு பார்க்கிறேன். 


The Road Not Taken



Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear,
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I marked the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I,
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

Robert Frost

Dec 2, 2010

சூட்சுமம்



என் பெயர் விஜயராகவன். நான் இறந்து பதினேழு நாட்கள் ஆகின்றன. செத்துப்போனோம் என்ற வருத்தமெல்லாம் மூன்றாம் நாள் பாலோடு போய்விட்டது. அதைவிட முக்கியமான குழப்பங்களில் இருக்கிறேன். "நான் யார்?" உயிரோடு இருந்தபோது இது வேறு விஷயம். இப்போது இது முற்றிலும் வேறான ஒரு கேள்வி. பேய் கதைகளுக்கெல்லாம் அழகு சேர்க்கக்கூடிய சூட்சுமமே ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் யோசிக்காமல் இருப்பதுதான். ஆனால் அத்தனை கட்டங்களையும் தாண்டி இந்தப் புது இடத்தில் என்னால் யோசிக்காமல் இருக்கமுடியவில்லை. புது இடம் - ரொம்பப் பெரிய வெளியாகப் பரந்து இருக்கிறது. உயிரோடு இருப்பவர்களுக்கே ஒரு பூமி போதாத போது இத்தனை தலைமுறையாய் இறந்தவர்கள் இருக்கும் இடம் - பெரியதாய்த்தான் இருக்கும்! இங்கே எவரையும் தெரியவில்லை. வழி காட்டவும் நாதியில்லை. இறப்பிற்குத் தாய் தந்தை வேறு தேவை இல்லையே. 


நான் பார்த்திபன். மூன்றாமாண்டு கல்லூரி மாணவன். அப்பா அம்மா இல்லை. செத்துப்போய் விட்டார்கள். உறவுகளும் உதவித்தொகைகளும் என்னைப் படிக்க வைக்கின்றன. எந்த ஒரு மனிதனும் நாயைக் கண்டோ பேயைக் கண்டோ பயப்படுவான். நான் முதல் வகை. சிறு வயது முதலே அப்பாவும் அம்மாவும் அடிக்கடி கனவில் வருவதால் ஆவி பயமெல்லாம் பிடிக்கவில்லை. விடுதிகளின் தனிமையும் அப்பா அம்மாவின் கனவுகளும் இளமையிலேயே என்னிடம் மரணம் குறித்தும் கடவுள் குறித்துமான இன்ன பிற ஈர்ப்புகளைக் கொடுத்து விட்டன. நிஜத்தில் இன்று பேயென்று ஒன்று இருந்தால் அதனோடு என் அறையைப் பகிர்ந்து கொள்ள நான் தயார்.


உண்மைதான். நான் இப்போது பார்த்தியின் அறையில்தான் இருக்கிறேன். நல்ல அறிவாளிப் பையன்! இந்த சில நாட்களில் நான் இங்கே சந்தித்த ஒரு சிலரிடம் என் குழப்பங்களைப் பற்றிக் கேட்டபோது 'பேய் பூதமெல்லாம் வெறும் புரளி. பித்தலாட்டம். நம்பாதே' என்று சொல்லிப் போய்விட்டார்கள். பேயும் இல்லை என்றால் நான் யார்தான் என்று கொள்ள? ஒரு வேளை நான் பார்த்தது பகுத்தறிவுப் பேய்களோ என்னமோ? இரண்டு மூன்று மனிதர்கள் கண்ணுக்குத் தெரிந்தேன். நான் காரணமா அவர்கள் காரணமா தெரியவில்லை. பாவம் பயந்து போனார்கள். நிஜத்தில் பேய்களுக்கு விஷேஷ சக்திகள் உண்டா என்று தெரியவில்லை. அப்படி என்னிடம் ஏதும் இருந்தால் இனிதான் கண்டுபிடித்துப் பழக வேண்டும். 


சரி பேயாக இருக்கிறோமே, யாரையாவது பயமுறுத்திப் பார்க்கலாம்.... கொஞ்சம் வித்தை பழகலாம் என்று ஒரு நாள் முயற்சித்த போதுதான் பார்த்திபனைக் கண்டேன். விடுதியில் நண்பர்களோடு ஒரு ஆங்கிலப் பேய் படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் ஏனடா அங்கு போனோம் என்று நான்தான் வெறுத்துப் போனேன் கடைசியில். 


அன்று பார்த்த பேய் படம் நிஜமாகவே கொஞ்சம் திகிலாகத்தான் இருந்தது. சாதாரணமாக எனக்குப் பேய் படங்களைப் பார்த்தால் சிரிப்பு தான் வரும். அன்று, கூட இருந்தவர்களும் படம் பிடித்துப் போகக் காரணமானார்கள். நீங்களும் பேய்க்குப் பயப்படும் ஆசாமிகளோடு இரவில் பேய்ப் படம் பார்த்தால் - பயப்படாமலிருந்தால் - இந்த மகிழ்ச்சியை அறிந்திருப்பீர்கள்.


....................................................................



இந்தக் கதை சுவாரசியமாகத் தொடங்கி இருக்கிறதா? இத்தோடு நான் எழுதிய இன்னும் சில சிறுகதைகளும் சுவாரசியமாக இருக்கின்றன என்று பலரும் உசுப்பேற்றிவிட்டதால் இந்தக் கதையை 'முதல் போணி' என்னும் என் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பில் பிரசுரித்திருக்கிறார்கள். புத்தகம் இப்போது சுடச்சுட விற்பனையாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு மேலும் கதை எப்படிச் செல்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வதற்கு இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிப் படியுங்கள். வாங்கலாமா வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்க இந்த முன்னுரை உங்களுக்கு உதவலாம் :-) புத்தகத்தைப் பற்றி ஊர் என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளவும் ஜோதியில் கலந்து கொள்ளவும் இந்த ஃபேஸ்புக் பக்கத்தை எட்டிப்பாருங்கள். புத்தகத்தை வாங்குவதற்கான இணையதளங்கள் கீழ்க்காணுமாறு

உடுமலை.காம்
Flipkart
நன்நூல் இந்திய இணையதளம்
Indiaplaza
நன்நூல் உலக இணையதளம் - இவர்கள் வெளி நாடுகளில் வசிப்போர்க்கும் புத்தகத்தை வீட்டுக்கே அனுப்பி வைப்பார்களாம்...



- மதி