Jan 15, 2018

முப்பதுக்கும் இருபத்தாறுக்கும் ஓர் உரையாடல் - 3



ஆக, என் இருபத்தாறு வயது பிம்பத்தோடு ஒவ்வொரு தலைப்பாக உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறேன். பணம், தொழில், பயணம் என்றெல்லாம் சுற்றிய பின் இன்று இலக்கியம் பற்றிப் பேசுகிறேன். கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் என் மேல் எனக்கு இருக்கும் வருத்தங்களைப் பட்டியலிட்டால் முதல் இடத்தில் வந்து உட்காரும் விஷயம் இலக்கியம். வாசிப்பும் எழுத்தும் மிகவும் குறைந்து விட்டிருக்கும் காலம் இது. அந்த உண்மை உரைக்கும் நேரங்களில் சில சமயம் குற்ற உணர்ச்சி வருகிறது, சில சமயம் பயம் வருகிறது. அதே சமயம், இந்தப் புழுக்கத்தின் குரலுக்கு இடையே கொஞ்சம் உன்னிப்பாகக் கேட்டால் என்னுள் முன்னில்லாத ஒரு புது அடையாளத்தின் குரல் மெல்ல ஒரு விளக்கத்தை முனகிக் கொண்டிருக்கிறது. வாசிப்பும் எழுத்தும் நிஜமாகவே குறைந்து விடவில்லை என்று அந்தக் குரல் சொல்கிறது. மாறாக, முன்னை விட இப்போது இன்னும் அதிகமாக வாசித்துக் கொண்டும் எழுதிக் கொண்டும் இருக்கிறேனாம். ஆனால் அவற்றை வாசிப்பு என்றோ எழுத்து என்றோ என் மனம் ஏற்க மறுக்கிறதாம். இந்தக் குழப்பத்துக்குத் தெளிவான விடை அந்தக் குரலிடமே இல்லாததால் தான் அதனால் என் புழுக்கத்தோடு உரத்து வாதாட முடியாமல் சன்னமாக முனகிக் கொண்டிருக்கிறது. 

நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் என் இரண்டாம் சிறுகதைத் தொகுப்பை எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். தினமும் எழுதுவதில்லை என்றாலும் அது ஒரு இலக்காக இருந்து கொண்டிருந்தது. யாராவது இப்போது என்ன எழுதிக் கொண்டிருக்கிறாய் என்று கேட்டால் சொல்ல ஒரு விடை இருந்தது. 12 சிறுகதைகளுடன் அந்தத் தொகுப்பை ஒரு தவம் போல எழுதி முடித்து அகநாழிகை பதிப்பகத்தின் மூலம் வெளிக்கொணர்ந்தும் விட்டேன். இப்போது ஒரு இலக்கு இல்லை. இலக்கு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற உந்துதலும் இல்லை. புத்தகம் வெளியிட்ட அனுபவமே ஒரு நகைமுரணாக நான் எழுதாமல் இருப்பதற்குக் காரணமோ என்று சில சமயம் தோன்றுகிறது. 

நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நண்பர்களோடு வசித்து வந்தேன். பின்னிரவுகளில் மொட்டை மாடியில் புத்தகங்கள் பற்றிப் பேசித் திரிய ஒரு கூட்டம் இருந்தது. அந்தச் சகவாசம் அவ்வப்போது எதையாவது எழுதுவதற்கு எடுத்துக் கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தது. இப்போது அவனவனும் குடும்பஸ்தனாகி ஆளுக்கு ஒரு திசையில் இருக்கிறோம். இப்போது பின்னிரவுகள் விழித்து இலக்கியம் பேச ஆள் இல்லை. பொழுதோடு தூங்கப் போனால் தான் மறுநாள் காலையில் ஒழுங்காக வேலைக்குப் போக முடிகிறது. அவளும் நானும் மட்டும் இருக்கும் மாலை நேரங்களைப் புத்தகங்களோடு செலவிட மனமும் அவளும் ஒப்பவில்லை. இரவுக்கு என்ன சாப்பிடலாம் என்று யோசிக்கிறோம். ஏதேதோ கதைகள் பேசுகிறோம். கொஞ்சம் டிவி பார்க்கிறோம். இல்லறத்தை இன்புற ரசித்தே வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும் அதற்கு இலக்கியத்தை விலையாகக் கொடுக்கிறோமோ என்று சில சமயம் தோன்றுகிறது. 

எல்லா எழுத்தாளர்களின் வாழ்விலும் இலக்கற்று எதையும் எழுதத் தெம்பற்றுத் திரியும் ஒரு காலம் வரும் என்று படித்திருக்கிறேன். Writer's Block வந்து விட்டதோ என்று சில சமயம் தோன்றுகிறது. 

ஏன் எழுதுவதில்லை என்று யோசிக்கப் போனால் ஏன் எழுதினேன் என்றும் ஏன் எழுத வேண்டும் என்றும் கேள்விகள் முளைக்கின்றன. எழுதத் துவங்கியபோது ஒரு பைத்தியக்காரக் குரங்கைப் போல மனம் எல்லாவற்றையும் எழுதி விடத் துடித்தது. அந்தக் குரங்கிற்குப் பெரும் பசியும், நிறைய நேரமும் இருந்தன. உண்ட களைப்பில், உறக்கம் வராத இரவில், விடிகாலைக் கனவில் என்றெல்லாம் அரை மயக்கத்தில் இருந்த பொழுதுகளில் கண்டதையும் கலைத்துப் போட்டுப் புனைந்து கதைகள் எழுதிக் கொண்டிருந்தது. இளைய குரங்கு எழுதத் தொடங்கியபின் சராசரி குரங்கு முதிர்ச்சியைக் காட்டிலும் மனதளவில் வேகமாகப் பக்குவப்படத் தொடங்கி விட்டது. புனைவுகளைத் தவிர்த்து அனுபவங்களில் இருந்து மட்டுமே கதைகளைத் தேடித் தேடித் தேர்ந்தெடுத்து எழுதத் தொடங்கியது. கதைகளுக்குக் கரு கிடைக்காத போது அனுபவங்களைத் தேடிப் போகத் தொடங்கியது. அனுபவங்களின் வெளியில் வனத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கியதும் எழுத நேரம் கிடைக்காது அனுபவங்களில் தொலைந்து போனது. இன்னமும் அது பசியோடு திரியும் பைத்தியக்காரக் குரங்குதான். ஆனால் பசிக்காகத் தின்னாமல் ருசிக்காகத் தின்னப் பழகிக் கொண்டு, ஓரளவுக்குப் பசியை மறக்கவும் பழகிக் கொண்டிருக்கிறது. 

இரண்டாவது சிறுகதைத் தொகுப்பை எழுதி முடித்து, கைக்காசைச் செலவழித்து அச்சாக்கிப் பார்த்தபோது ஒரு பெரிய திருப்தி இருந்தது. அந்தப் புத்தகத்தை வாசித்த நிறைய பேர் மனதார வாழ்த்தினார்கள். ஆனால் ஒரு சிறு குமிழைத் தாண்டி வேறெந்த அதிர்வையும் அந்தப் புத்தகம் உண்டாக்கவில்லை. அப்போது கிடைத்த சில புரிதல்கள் எல்லாம் ரொம்பக் குழப்பமானவையாக இருந்தன. ஓர் எழுத்தாளன் கவனிக்கப் பட வேண்டுமென்றால் கவனத்தில் இருந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு விதி இருக்கிறது. தினமும் எதையாவது ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி கருத்துச் சொல்லிச் சொல்லி ஒரு வாசகர் வட்டத்தை வளர்த்துத் தீனி போட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டி இருக்கிறது. ஓர் எழுத்தாளனுக்கு நேரும் உச்சபட்ச தர்மசங்கடமாக, எழுதியதைப் பற்றிப் பேச வேண்டி இருக்கிறது. மார்க்கெட்டிங் செய்ய வேண்டி இருக்கிறது. வளர்த்து விட்ட வாசகர் வட்டத்தின் ருசிக்கேற்ப எழுத வேண்டி இருக்கிறது. 'நான் உணர்ந்ததை எழுதி இருக்கிறேன் பாருங்கள்' என்று பார்வைக்கு வைக்கும் சரக்கை வாசிக்கும் வாசகன் 'அட நானும் இதைப் பல முறை உணர்ந்திருக்கிறேன்' என்று ஆமோதிப்பதோ, 'அட இப்படி இதை நான் எப்படி உணராது போனேன்' என்று ஆச்சரியப்படுவதோ தான் எழுதியவனுக்குக் கிடைக்கும் வெற்றி. இன்று எங்கோ இந்தச் சமநிலை திரிந்து வாசகன் எதை உணர்கிறான் எதனோடு தொடர்புப்படுத்திக் கொள்கிறான் என்று தேடி அவனுக்காகவே படைத்துப் பரிமாறும் எழுத்தில் படைத்தவனுக்குத் திருப்தி இருப்பதற்கான வாய்ப்பு குறைகிறது போலத் தோன்றுகிறது. எழுத்து தொழிலாக மாறும்போது, கையெழுத்துப் பிரதிகள் புத்தகமாக மாறும்போது, வாசகர்கள் எண்ணிக்கை வருமானமாக மாறும்போது கூடவே வரக்கூடிய சுமைகளா இவை? 

இந்தப் பதிவின் தொடக்கத்தில் சொல்லி இருந்தேனே ஒரு சன்னமான முனகல். அது மறுபடியும் தன் தரப்பை முன்வைக்கிறது. முன்னைக் காட்டிலும் இப்போது அதிகமாகவே வாசிக்கிறேன். மாலை நேரங்களில் தேனீர்க் கோப்பைகளோடு புத்தகங்களாக அல்ல. போகிற போக்கில் திரைகளின் வழியே content-ஆக! முன்னைக் காட்டிலும் இப்போது அதிகமாகவே எழுதுகிறேன். பின்னிரவுகள் விழித்திருந்து திருப்தி வரும்வரை கிறுக்கிக் கிறுக்கிச் செதுக்கும் படைப்புகளாக அல்ல. அட்டவணைகள் இட்டு, கெடுவுக்குள் ஒப்படைக்கும் project-களாக! எழுத்தாளராகவும் மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் Freelance செய்ய ஆரம்பித்திருக்கிறேன். நல்ல எழுத்திற்கும் மொழிபெயர்ப்புக்கும் இப்போது நிறைய தேவை இருக்கிறது. அங்கீகாரத்தோடு சம்பாத்தியமும் வருகிறது. ஆனால் வாழ்வின் அர்த்தத்தைப் பேசும் இலக்கியமாக அல்ல. Corporate manual, Educational content, promotional content, User Interface போன்ற பெயர்களால் பொதுவாகக் குறிப்பிடப்படும் content-ஆக! இலக்கியவாதியாக நினைத்தவன் freelance content writer ஆகவும் ஆகி இருக்கிறேன். ஓவியன் ஒருவன் பொங்கலுக்கு வெள்ளை அடிக்கும் வேலைக்குப் போவதைப் போல! இதோ இந்தப் பதிவை எழுதும் போது கூட, வாசிப்பதற்கு 5 நிமிடங்களுக்கு மேல் ஆகுமென்றால் யாரும் வாசிக்க மாட்டார்கள், சுருக்கமாக எழுதி முடி என்று அந்த content writer நினைவூட்டிக் கொண்டே இருக்கிறான். வருங்காலம் இப்படித்தான் இருக்கும் என்றும் அவன் சில சமயம் வெகு தைரியமாக வாதிடுகிறான். அவனை நினைத்தால் பயம் வருகிறது. 

கடந்த இரண்டு மாதங்களில் நாம் வாசித்த புத்தகம் தான் இப்போது நாம் எவ்வளவு சுவாரசியமாக உரையாடுகிறோம் என்பதற்கு அடிப்படை என்று எங்கோ வாசித்திருக்கிறேன். அதன் அடிப்படையில் பார்த்தால் இப்போது நான் வெகு சராசரியானவன் தான். இருபதுகளின் ஆரம்பங்களில் வாசித்ததை எல்லாம் வைத்து வண்டி ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். அந்தச் சரக்கும் சீக்கிரம் தீர்ந்து விடலாம் அல்லது நடைமுறைக்குப் பொருந்தாமல் போய்விடலாம். 

இந்தக் குற்ற உணர்ச்சி, பயம், குழப்பம் எல்லாவற்றையும் தாண்டி வர ஒரே வழி, எதைப் பற்றியும் யோசிக்காமல் எனக்காக வாசிக்கவும் எனக்காக எழுதவும் மறுபடியும் முதலில் இருந்து முயற்சி எடுப்பதுதான். என் நாற்பது வயது பிம்பத்துடன் உரையாடும்போதும் இதே குறை இல்லாமல் இருந்தால் அதை ஒரு சிறு வெற்றியாகக் கருதிக் கொள்ளலாம். 

அடுத்த வாரம் உறவுகளைப் பற்றிப் பேசுகிறேன். 

- மதி
Blogger Tricks

Jan 9, 2018

முப்பதுக்கும் இருபத்தாறுக்கும் ஓர் உரையாடல் - 2

ஒரு வாரத்துக்கு முன்னால் என் இருபத்தாறு வயது பிம்பத்தோடு ஓர் உரையாடலைத் தொடங்கி இருந்தேன். எனக்குப் பரிச்சயமானவர்களிலிருந்தும், முகம் தெரியாத வாசகர்களிடமிருந்தும் அந்தப் பதிவிற்கு எதிர்வினைகள் கிடைத்தன. நான் தொடங்கி இருக்கும் இந்த உரையாடல் வயதளவிலோ மனதளவிலோ ஒத்துப் போகும் பலருக்கும், அவரவர் பிம்பங்களுடன் உரையாடல்களை நிகழ்த்திப் பார்க்க ஒரு தூண்டுதலாக இருக்கிறது என்று நினைத்துக் கொள்கிறேன். பணத்தையும் தொழிலையும் பற்றிப் பேசிய பிறகு இன்று பயணத்தைப்  பற்றிப் பேசலாம் என்று இருக்கிறேன்.


கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் பல புது இடங்களையும், புது மனிதர்களையும் பார்த்து விட்டிருக்கிறேன். பார்வை மாறி இருக்கிறது. இனியும் தொடர்ந்து மாறும் என்ற புரிதல் பலப்பட்டிருக்கிறது. கேரளம், ஆரோவில், சிம்லா, மணாலி, தரம்ஷாலா, சிக்கிம், டார்ஜிலிங், தில்லி, குடகு மலை, சிங்கப்பூர், இலங்கை - இங்கெல்லாம் பயணித்திருக்கிறேன். சென்னையில் இருந்து இப்போது பெங்களூருக்கு மாறி வந்திருக்கிறேன். என் தனிப்பட்ட பயணங்கள் போக, நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை கூடவே சுற்றிக் கொண்டிருந்த செவ்வாழைகள் பலரும் இங்கிலாந்து, இஸ்ரேல், சீனா, ஸ்பெயின், ஆஸ்திரேலியா என்று பரந்து விரிந்து கூடமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் மொபைல் திரைகள் வழியாக அங்கும் கொஞ்சம் எட்டிப் பார்த்திருக்கிறேன். மேலும் இன்ஸ்டாகிராமில் பல தேசாந்திரிகளைப் பின்பற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். இன்ஸ்டாகிராமிலேயே பழியாய்க் கிடக்கும் ஒரு தோழி நான்கு வருடங்களுக்கு முன்னால் சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது. இது போன்ற சில தேசாந்திரிகளின் பக்கங்களை அறிமுகப்படுத்தி வைத்து விட்டு இவர்களின் புகைப்படங்களின் மூலம் நானும் தினமும் உலகமெங்கும் மனவெளியில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றாள். அவளிடமிருந்து வந்த பழக்கம் தான் இன்ஸ்டாகிராம். 

உலகின் பல சண்டைகளுக்குக் காரணம் மக்கள் பயணிக்காததுதான் என்று தோன்றுகிறது. அமீஷ் திரிபாதியின் Immortals of Meluha புத்தகத்தில் ஒரு உதாரணம் வரும். சிவபெருமான் விராத் கோலி போல முரட்டுக் காளையாகச் சுற்றிக் கொண்டிருந்த ஒரு புனைவுக் காலத்தில் வடமேற்கு இந்தியாவில் இருந்து கிழக்கு இந்தியாவுக்குக் கங்கை நதி வழியாகப் பயணித்து வருவார். வடமேற்கில் சூர்யவம்சி இனத்தவர்கள் அம்பி விக்ரம் போலக் கட்டுக்கோப்பாக வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். கிழக்கில் சந்திரவம்சி இனத்தவர்கள் ரெமோ விக்ரம் போலத் தான்தோன்றியாக வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். சூர்யவம்சியினரின் பார்வையில் சந்திரவம்சியினர் அனைவரும் ஒழுக்கம் கெட்டவர்களாகவும், பாவிகளாவும், விரோதிகளாகவுமே இருப்பார்கள். அவர்களோடு பயணப்பட்டு வரும் சிவபெருமானும் அப்படியே நினைத்துக் கொண்டு வருவார். அந்தக் கண்ணோட்டத்தோடேயே கிழக்கே வந்து சந்திரவம்சியினரைப் பார்க்கையில் அவர் மனதில் வெறுப்பும் கோபமும் தான் வியாபித்திருக்கும். அப்போது ஒரு பரதேசிச் சாமியார் ஒருவர் சிவபெருமானுடன் நடத்தும் ஓர் உரையாடல் அவர் பார்வையையே மாற்றும். அந்த உரையாடலின் சாராம்சம் 'சந்திரவம்சியினர் தீயவர்கள் அல்ல; வித்தியாசமானவர்கள். அவ்வளவுதான்' என்பதுதான். They are not bad people. They are just different people. 

வாசித்த போதே என்னைச் சில நிமிடங்கள் உலுக்கி எடுத்த ஒரு புரிதல் அது. என் அனுபவத்தில் கூட நான் தீயவர்களாகவும் தீண்டத்தகாதவர்களாவும் வெறுத்த பலரும் வெறுமனே வித்தியாசமானவர்கள் தான் என்று புரிந்த தருணம் அது. தமிழனுக்கும் கன்னடனுக்கும், தென்னிந்தியாவுக்கும் வட இந்தியாவுக்கும், அமெரிக்காவுக்கும் கொரியாவுக்கும், யூதர்களுக்கும் அரேபியர்களுக்கும் என்று பல நிலைகளில் இன்று பரவி இருக்கும் வெறுப்பு கூட இந்தப் புரிதல் இல்லாமல் போனதால் தான் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். தனிப்பட்ட முறையில் யாருக்கும் எந்த விரோதமும் இல்லை. ஆனால் இனங்களும், மதங்களும், மொழிகளும், நாடுகளும் அவர்களை விட வித்தியாசமானவர்கள் எல்லாம் விரோதிகளே என்ற பொதுப் பார்வையை எப்படியோ வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதில் எங்கே மனிதனை மனிதன் நேசிப்பதெல்லாம்! தீவிரவாதத்தை ஒழிக்க வேண்டுமானால் ஒரு வசதியான தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனம் மக்களைத் தன் சொந்தச் செலவில் பல இடங்களுக்கும் பயணிக்க வைத்தாலே போதுமென்று தோன்றுகிறது. 

பயணத்திற்கு மொழி தேவை. நாம் போகுமிடங்களின் மொழியையும் கலாச்சாரத்தையும் புரிந்து கொள்ள முயற்சியாவது எடுக்க வேண்டும். நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எனக்கு ஆங்கிலமும் தமிழும் மட்டுமே தெரியும். இப்போது கூடவே கொஞ்சம் இந்தி கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். மலையாளத்தோடு இருந்த பால்ய நட்பைப் புதுப்பித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். கன்னடமும் கற்றுக் கொள்ளத் தொடங்கி இருக்கிறேன். இதில் எந்த மொழியையும் மெனக்கெட்டுக் கற்றுக் கொண்டதில்லை. அந்தந்தப் பிரதேசங்களில் சுற்றிக் கொண்டிருந்த போது காதில் விழும் உரையாடல்களைக் கவனித்து, தத்தக்கா புத்தக்கா என்று பதிலுக்குப் பேச முயற்சித்து, அதைப் பார்த்துப் புன்னகையோடு உள்ளூர்க்காரர்கள் கற்றுக் கொடுத்தது. எல்லா மக்களுக்குமே அவர்களின் மொழியில் ஒருவர் பேசுவது பிடித்திருக்கிறது. அவர்களின் கலாச்சாரத்தைப் பற்றி ஒருவர் தெரிந்து கொள்ள ஆர்வம் காட்டுவது பிடித்திருக்கிறது. சட்டுபுட்டென்று அனைவரும் நண்பர்களாகி விடுகிறார்கள். 

பயணத்திற்குத் தேவையான மற்றொன்று பணம். எனக்குத் தெரிந்த பலரும் பயணிக்காததற்குச் சொல்லும் சுலபமான சாக்கு 'செலவாகும்' என்பதுதான். ஆனால் கொஞ்சம் அனுபவமும் உறுதியும் இருந்தால் யார் வேண்டுமானாலும் பணம் சேர்த்துப் பயணிக்கலாம். டீக்கடை வைத்துப் பிழைக்கும் ஒரு கேரளத் தம்பதி பதினாறு நாடுகளைச் சுற்றிப் பார்த்த கதையைக் கேள்விப் பட்டிருப்பீர்கள். இரண்டு மூன்று முறை பயணித்து விட்டால் எங்கெங்கே எப்படி எப்படி செலவைக் கட்டுப்படுத்தலாம் என்பது நமக்கே புரிகிறது. இணையம் முழுக்க இதற்கு உதவியாக எக்கச்சக்க விஷயம் கொட்டிக் கிடக்கிறது. மாதா மாதம் தவணைகளுக்கும், செலவுகளுக்கும் நடுவே கொஞ்சம் கொஞ்சம் எடுத்து வைத்துச் சேமித்தால் பெரும்பாலும் வருடத்திற்கு ஒரு நல்ல பயணமாவது போய் வர முடிகிறது. ஆசை இருந்தால் போதும். உலகத்தையே சுற்றி வந்து விடலாம்!

ஒரே இடத்திலேயே வண்டி ஓட்டிக் கொண்டிருந்தால் வாழ்க்கை நமக்கே தெரியாமல் நம்மைச் சுற்றிக் குழி பறித்து, நமக்குக் கடிவாளம் கட்டி விட்டு, நம்மைக் குண்டுச் சட்டியில் குதிரை ஓட்ட விட்டு விடுகிறது. அட, ஓட்டினாலும் பரவாயில்லை. பல சமயம் நம்மைக் குதிரைகளாக்கி, சாட்டையை வேறு எவனோ ஒருவனிடம் கொடுத்து விடுகிறது. அப்புறம் மூச்சிரைக்க ஓடினாலும் ஒரே இடத்திலேயே நின்று கொண்டிருப்பது போல இரவெல்லாம் கனவுகள் வரத் துவங்கி விடுகிறது. ஆனால் பயணங்கள் நம்மை விடுவித்துப் புதுப்பிக்கின்றன. பயணங்கள் உணர்த்தக் கூடிய உண்மைகள் அற்புதமானவை. கேரளத்தில் ஊருக்கு ஊர் பஸ்ஸில் போவது போல, அரசுப் படகில் டிக்கெட் வாங்கிப் பயணிக்க முடிகிறது. அந்தப் படகில் போனால் வழியில் இருக்கும் சிறு கிராமங்களில் மக்கள் மீன் பிடித்துக் கொண்டும், விவசாயம் செய்து கொண்டும் இயல்பாக வாழ்கிறார்கள். வடக்கே பஸ்ஸே இல்லை! அதனால் தான் வடக்கத்தியவர்கள் இரயில்களில் முன்பதிவுப் பெட்டி என்றும் பாராமல் கிடைக்கும் இடங்களை ஆக்கிரமித்துக் கொள்கிறார்கள். சிங்கப்பூரில் சொந்தமாக கார் ஓட்டாதீர்கள் என்று அரசாங்கம் கூவிக் கூவி மெட்ரோவிற்கு மக்களைப் பழக்குகிறது. இமாலயத்தில் பத்து பதினைந்து கிலோ எடையைச் சுமந்து கொண்டு மக்கள் கால் நடையாகவே மலையேறிப் போகிறார்கள்.

சென்னையில் இருந்து இருநூறு கிலோமீட்டர் தள்ளிப் போனால் ஆரோவில் ஒரு புது வாழ்க்கை முறையையே செயல்படுத்திக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. இமய மலை என்று பொத்தாம் பொதுவாகச் சொன்னாலும் தூரமாக இருக்கும் சிம்லாவுக்கும் டார்ஜிலிங்குக்கும் இருக்கும் ஒற்றுமை, பக்கத்திலேயே இருக்கும் சிம்லாவுக்கும் தரம்ஷாலாவுக்கும் இல்லை. ஈழத் தமிழர் பிரச்சனை பற்றி எல்லாம் கொழும்புக்குத் தெற்கே இருக்கும் சிங்களத்தவர்களுக்குப் பெரும்பாலும் தெரியவே இல்லை. சிங்கப்பூரில் அரசுப் பள்ளியில் படிப்பது தான் பெருமை. அங்கே இடம் கிடைக்காதவர்கள் தான் தனியார் பள்ளிகளுக்குப் போகிறார்கள். 

இலங்கையில் சந்தித்தவர்கள் அனைவரிடமும் இனப் போரினாலோ சுனாமியினாலோ ஒரு சோகக் கதை இருக்கிறது. சிங்கப்பூரில் சிறுவர்கள் பலர் உருளைக் கிழங்குகள் போல கையில் மொபைலும், கண்ணில் தடிக் கண்ணாடியுமாகத் தொலைந்து தோற்றமளிக்கிறார்கள். இமாலயத்தில் மின்சாரமே இல்லாத கிராமங்கள் பல இருக்கின்றன. சென்னையில் தண்ணீர் கஷ்டம் என்பது தெரியும். தெரிந்த இடமெல்லாம் தண்ணீராகத் தோன்றும் கேரளத்திலும் நல்ல குடிதண்ணீருக்குத் தட்டுப்பாடு இருக்கிறது. தில்லியில் வெயில் அடித்தாலும் கஷ்டம். குளிர் அடித்தாலும் கஷ்டம். தீவிரவாதி அடித்தாலும் கஷ்டம். போலீஸ் அடித்தாலும் கஷ்டம். 

பயணங்கள் பார்வையை விசாலமாக்கி, வித்தியாசமும் விரோதமும் வேறு வேறு என்று புரியவைத்து, வாழ்விற்கு எது அத்தியாவசியம் எது ஆடம்பரம் என்று காட்டி விடுகின்றன. இனியும் தொடர்ந்து பயணிக்க வேண்டும். ஐந்து கண்டங்களிலும் கால் வைத்து விட வேண்டும். மேற்கு எல்லையில் இருந்து கிழக்கு எல்லை வரை இமய மலை முழுவதும் பார்த்து விட வேண்டும். இருபது நாடுகளிலாவது உள்ளூர்க்காரர்களை நண்பர்களாகப் பெற வேண்டும். போகுமிடமெல்லாம் நம் ஊரைப் பற்றி ஒரு நல்ல அபிப்பிராயத்தை உருவாக்க வேண்டும். நிறைய ஆசை இருக்கிறது. பயணம் தொடரும். 

அடுத்த பதிவில் இலக்கியம் பற்றிப் பேசுகிறேன். 

-மதி

Jan 1, 2018

முப்பதுக்கும் இருபத்தாறுக்கும் ஓர் உரையாடல் - 1



சுமார் நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன் கொஞ்சம் கவனத்தை ஈர்த்த ஒரு கட்டுரையை என் வலைப்பதிவில் வெளியிட்டிருந்தேன். அப்போது எனக்கு 26 வயது. சுயமாக ஒரு தொழிலை நடத்திக் கொண்டிருந்தேன். கல்யாணம் ஆகி இருக்கவில்லை. நிறைய புத்தகங்கள் வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவ்வப்போது எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். சமுதாயம் என் மேல் ஏற்ற நினைத்த சில அபத்தச் சுமைகளை ஒதுக்கி டபாய்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அந்தக் கட்டுரையின் முடிவில் நான் சொல்லி இருந்த ஒரு வரி இது.

//
இந்தப் பதிவை இப்போது நான் விவாதமாக எழுதிவைக்கவில்லை. வாக்குமூலமாக எழுதி வைக்கிறேன். இந்தக் கோட்பாடுகளோடே வாழ்ந்து நான் முப்பதைத் தாண்டி விட்டால் போதும். அதன் பின் அதுவே பழகிவிடும். அதுவரை என்னை நானே ஏமாற்றிக் கொள்ளாமல் இருக்க உறுதி எடுக்கும் வாக்குமூலம் இது. சிலபல ஆண்டுகள் கழித்து இதிலிருந்து நான் பிசகி விட்டிருப்பதாய் உணர்ந்தால் சவரம் செய்து கொள்ளும் போது கண்ணாடியைப் பார்த்து என்னைக் கெட்ட வார்த்தைகளில் திட்டிக் கொள்ள வேண்டும். மாறாக இதை நிகழ்த்திக் காட்டி விட்டால், அதை அவளுடன் சேர்ந்து ஒரு மலை முகட்டில் குளிருக்கு இதமாய்த் தேனீர் பகிர்ந்து கொண்டே கொண்டாட வேண்டும்.
//

இந்த வருடம் பிறக்கும்போது நான் முப்பதைத் தாண்டி இருக்கிறேன். கொஞ்சம் நரைத்துக் கொண்டிருந்தாலும் என்னுடையதாக்கும் என்று பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் அளவுக்கு மண்டையில் மயிர் இருக்கிறது. மாதச் சம்பளத்துக்கு வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். கல்யாணம் ஆகி விட்டிருக்கிறது. குழந்தை இதுவரை இல்லை. சொந்தமாக வீடு இல்லை. கார் இல்லை. இடைப்பட்ட காலத்தில் இரண்டு வெளிநாட்டுப் பயணங்களும், சிலபல இமாலயப் பயணங்களும், பல பயணங்களும் போய் வந்திருக்கிறேன். முன்னைப் போல் வாசிப்பதும் எழுதுவதும் இல்லை. ரொம்பவும் குறைந்து போய் இருக்கிறது. 2017-இல் ஒரு பதிவு கூட போடவில்லை. ஆனால் இந்த நான்கு ஆண்டுகளும் நான் எழுதி இருந்த அந்தக் கட்டுரை அடிக்கடி மனதில் வந்து போகும். பல முக்கியமான முடிவுகளை எடுக்க நேரிட்ட போது என்னை வழி நடத்த உதவிய கேள்வி 'இதை இப்போது நான் செய்தால் என் வாக்குமூலத்தைக் காப்பாற்ற முடியாமல் நான் தோல்வியை ஒத்துக் கொள்கிறேனா?' என்பதுதான். ஏதோ விளையாட்டாக எழுதி வைத்த ஒரு வாக்குமூலம் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்து என் வாழ்வின் போக்கை மாற்றி இருப்பதை உணர்கிறேன். அந்த வாக்குமூலம் எழுதிய 26 வயது இளைஞனுடன் மீண்டும் ஒரு உரையாடல் நிகழ்த்திப் பார்க்க வந்த ஆசையில் முளைத்ததே இந்தப் பதிவு. பணம், தொழில், பயணம், இலக்கியம், வாழ்வின் பொருள், உறவு, நம்பிக்கை என்று ஒவ்வொன்றாகப் பேசப் போகிறோம். நிறைய பேசுவோம். ஆனால் உங்கள் அவசரத்துக்கு அது பொருந்துவது சந்தேகம். அதனால் ஒரேயடியாகப் பகிர்ந்து கொள்ளாமல் கொஞ்ச கொஞ்சமாக உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.


பணம்

நான் அப்போதும் பணக்காரன் இல்லை. இப்போதும் பணக்காரன் இல்லை. ஆனால் எப்போதுமே வசதியானவனாக இருந்திருக்கிறேன். வசதி என்பது நாம் வரையறுப்பதுதானே! பணம் இன்னும் என்னைப் பெரிதாகக் கவரவில்லை. அது பல தேவைகளில் ஒரு தேவையாக மட்டுமே தன் இருப்பை என்னிடம் தக்கவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் முன்பை விட இப்போது இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக, நிலையாகச் சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். முன்பு வியந்தது போல, 'எவ்வளவு சம்பாதித்தாலும் போதவில்லை' என்ற குரல் இப்போது இன்னும் அதிகமாகச் சம்பாதிக்கும் நண்பர்களிடமிருந்தும் கேட்கிறது. அசந்த சில சமயங்களில் என்னையே சொல்ல வைத்திருக்கிறது. பெரிய கடன்கள் இல்லை. பெரிய செலவுகள் இல்லை. கொஞ்சம் சேமிப்பு இருக்கிறது. ஆனாலும், இப்போது முன்னை விட பணத்துக்கு அதிக மரியாதை தருவதாக உணர்கிறேன். நெருங்கியவர்களின் வைத்தியச் செலவுகள், வரப்போகும் பிள்ளைகளைப் படிக்க வைப்பது, மேலும் மேலும் போக வேண்டிய பயணங்கள், யாருக்கும் சொல்லாமல் இரகசியமாக மனதுக்குள் வைத்திருக்கும் வருங்காலப் பெருங்கனவுகள் என்று பணம் இப்போது தன் தேவையைக் குரலுயர்த்தியே உணர்த்துகிறது.

பணத்தைக் கடவுளாகவே பார்த்துக் கொண்டு இருந்த ஒரு சமுதாயத்தில் நாத்திகனாக இருந்தவன், இப்போது அதன் இருப்பையும் சக்தியையும் கொஞ்சம் உணர்ந்து மதிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். ஆனால் என்றும் அதற்கு மணியாட்டிப் பூசை செய்யக் கூடாது என்று ஒரு எண்ணத்தில் உறுதியாக இருக்கிறேன். என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் செல்ல நாய்க்குட்டியாக பணம் இருக்க வேண்டும். சின்ன நாய்க்குட்டியாக இருந்தாலும் போதும்.

தொழில்

22 வயது முதல் 27 வயது வரை எந்தப் பின்னணியும் இல்லாமல், சொந்தமாக ஒரு தொழிலை நடத்தி வந்ததில் நிறைய பெருமை இருக்கிறது. எக்கச்சக்கமாகக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். என்னோடு தொழிலில் இருந்தவர்களும் என்னிடம் வேலை பார்த்தவர்களும் இப்போது நல்ல நிலையில் இருக்கிறார்கள். இப்போது தொழிலை விட்டு விட்டு சம்பளத்துக்கு வேலை பார்க்கிறேன். தொழிலில் நட்டம் இல்லை. ஆனாலும் ஒரு சிறு உயரத்தை எட்டிப்பிடித்த பின் தொழிலை இன்னும் அதிக உயரத்துக்கு எடுத்துச் செல்ல அது கேட்ட விலை கட்டுப்படியாகவில்லை. அதனால் அங்கிருந்தே பெற்ற பாடங்களைப் பொதிந்து கட்டிச் சுமந்து கொண்டு அவரவர் வழிகளை அமைத்துக் கொண்டோம்.

நடுவில் ஒன்றரை வருடம் ஒரு தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தில் சமூகப் பணியில் இருந்தேன். சமூக சேவை அல்ல. பணி! நிலையான சம்பளத்துடன் நிறைய நிம்மதியுடன் செய்த நல்ல பணி. கிட்டத்தட்ட 30 ஆயிரம் மாணவர்களைச் சென்றடைந்திருக்கும் ஒரு கலை சார்ந்த பாடத்திட்டத்தை உருவாக்கியதில் முக்கியப் பங்கு வகித்திருக்கிறேன். நாடு முழுவதும் கல்வியின் நிலை குறித்து நிறைய கள அனுபவங்களைப் பெற்றிருக்கிறேன். நிறைய மாற்றங்களைச் செய்யக் கூடியவர்களின் நட்பையும் அறிமுகத்தையும் பெற்றிருக்கிறேன். மகிழ்ச்சி! இப்போது செய்யும் பணி - ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில். நானெல்லாம் கனவிலும் நினைத்திராத வகையில் இப்போது ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் பணியில் இருக்கிறேன். ஆனாலும் இது ஒரு தனித்துவமான பணி என்பதிலும், என் கோட்பாடுகளுடன் இணங்கும் பணி என்பதிலும் திருப்தி இருக்கிறது. சிறு வயது முதல் தமிழ் மொழியைக் காதலித்து வந்ததற்கு அங்கீகாரமாக உலகம் முழுவதும் பரவி நிற்கும் Google நிறுவனத்தின் தயாரிப்புகளைத் தமிழாக்கித் தரும் அணியில் இப்போது இருக்கிறேன். சுவாரசியமான பணி. இங்கே சந்தி வருமா வராதா என்று பல நாட்கள் மிகத் தீவிரமாக அலுவலகத்தில் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த வேலையை நான் நன்றாகச் செய்தால் நிறைய சாமானியர்கள் தமிழில் தகவல் தொழில்நுட்பத்தின் அற்புதங்களைப் பயன்படுத்த முடியும்.

இந்தப் பணி தான் இனி நிரந்தரமா? தெரியாது. ஆனால் எந்தப் பணியில் இருந்தாலும் எனக்குப் பிடித்த பணியில், எனக்குத் தெரிந்த பணியில், எனக்குத் தகுந்த வருவாய் தரும் பணியில், என்னால் உலகத்துக்கு ஏதாவது உருப்படியாகப் பிரயோசனப்படும் பணியில் இருக்க வேண்டும் என்ற தெளிவு வந்திருக்கிறது. இந்த அத்தனை தெளிவிற்கும் இருபதுகளின் ஆரம்பத்தில் செய்த சுயதொழில் அனுபவம் தான் காரணம்.

அடுத்த பதிவில் பயணங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறேன்.

- மதி

Nov 18, 2016

கவிதை மட்டும்

எல்லோரும் 
காதலிக்கத் துவங்கியதும் 
கவிதை துவங்குவர். 
நான்
கலியாணம் கட்டியபின்
கவிஞனாக முடிவெடுத்திருக்கிறேன்.
பி.கு
முன்பு சிறுகதை எழுதிக் கொண்டிருந்தேன்.  

தினமும்
முட்டை பரோட்டாவிலே வாழும்
மொட்டைப் பயலாய்த் திரிந்த காலம்
கதை எழுதத் தோதாய் இருந்தது.
புதினம் எழுதக் கூட
ஆசை இருந்தது. 

கலியாணம் ஆனதும்
நேரத்தை
நூறு ரூபாய்த் தாள் போலப்
பார்த்துப் பார்த்துச் செலவழிக்க வேண்டியிருக்கிறது. 

இல்லறத்தில்
காதல்
வேண்டியதாய் இருக்கிறது. 
தினசரி பாத்திரம் கழுவவும்
வேண்டியதாய் இருக்கிறது. 
சொல்லி விடும் வார்த்தைகளை விடவும்
சொல்லாமல் விடும் வார்த்தைகளில் தான்
அர்த்தம் கனத்திருக்கிறது.
கவிதை போலவே!

ஆதலால்...

-மதி

படம்: நன்றி: Sean MacEntee

Nov 15, 2016

வட்டம்



பூஜ்யம் ஒரு வட்டம்.
வட்டம் முழுமை.
முழுமை
மாயை.
மாயை
திரை.
திரை
பொருள்.
பொருள்
வருமானம்.
வருமானம்
பூஜ்யம்.

நான் கவிஞன்.

பூஜ்யம் ஒரு வட்டம்.
வட்டம் முழுமை.

- மதி

படம்: நன்றி: neovain

Aug 18, 2016

எங்கே ஈவது ?



ரயிலில் பிச்சை கேட்கிறவர்களுக்கு
இல்லை என்று சொல்வது
சங்கடமாகி விடுகிறது
பிற பிச்சைக்காரர்களைக்
கடந்து போய் விடுகிறோம்.
நம் மறுப்பின் பிம்பங்களாக
இவர்கள் நம்மோடே
பயணிக்க வேறு செய்கிறார்கள்.

உன் ஆயா மாதிரி நெனைச்சுக்கப்பா
என்று சொல்லிக் காசு கேட்கும் கிழவி
என் ஆயாவாக இருந்திருந்தால்
வழங்குதலையும் மறுத்தலையும்
தீர்மானிக்கும் பொறுப்பை
அந்த நொடியிடம் விட்டிருக்க மாட்டேன்
என் ஆயாவாக
நினைக்கக் கூட முடியவில்லை கிழவி
மன்னித்துக் கொள்
அப்படிச் சொல்லாதே
காசு வேண்டும் என்று மட்டும் கேளேன்

கூட்டமில்லாத வேளையில்
கூன் விழுந்த மூதாட்டி
ரயிலில் கையேந்துகிறாள்
இல்லை இல்லை இல்லை
என்று தலையாட்டிக் கொண்டே
நூற்றுக்கணக்கான கைப்பிடிகள்
பிடி தர மறுக்கின்றன.

தன்மை. முன்னிலை. படர்க்கை. தாம்பரம்.

இரங்கும் இடம் வருமுன்
இறங்கும் இடம் வந்துவிடுகிறது.
இதில் எங்கே ஈவது?

-மதி

(படம் ஈந்த நல்லுள்ளம்: superstarksa)